приказа́ть
verbperfective
Aspect partner прика́зыватьcommand; order
Meanings
- command
- direct
- order
- to order/commandsomeone = dat.
Conjugation
| Future | |
|---|---|
| я | прикажу́ |
| ты | прика́жешь |
| он / она / оно | прика́жет |
| мы | прика́жем |
| вы | прика́жете |
| они | прика́жут |
| Past | |
|---|---|
| Masculine | приказа́л |
| Feminine | приказа́ла |
| Neuter | приказа́ло |
| Plural | приказа́ли |
| Imperative | |
|---|---|
| Singular | прикажи́ |
| Plural | прикажи́те |
Participles
| present | past | |
|---|---|---|
| Active | — | приказа́вший |
| Passive | — | прика́занный |
| present | past | |
|---|---|---|
| Verbal adverbs | — | приказа́в, приказавши |
Examples
- Он приказа́л им вы́пустить у́зников.He ordered them to release the prisoners.
- Капита́н корабля́ приказа́л ради́сту посла́ть сигна́л о по́мощи.The ship's captain ordered the radio operator to send a distress signal.
- Он приказа́л мне встать.He ordered me to stand up.
