кля́нчить
verboimperfectivo
Significados
- mendigar, pedir insistentemente
Conjugación
| Presente | |
|---|---|
| я | кля́нчу |
| ты | кля́нчишь |
| он / она / оно | кля́нчит |
| мы | кля́нчим |
| вы | кля́нчите |
| они | кля́нчат |
| Pasado | |
|---|---|
| Masculino | кля́нчил |
| Femenino | кля́нчила |
| Neutro | кля́нчило |
| Plural | кля́нчили |
| Imperativo | |
|---|---|
| Singular | кля́нчи |
| Plural | кля́нчите |
Participios
| presente | pasado | |
|---|---|---|
| Activo | кля́нчащий | кля́нчивший |
| Pasivo | клянчимый | клянченный |
| presente | pasado | |
|---|---|---|
| Gerundios | кля́нча | клянчив, кля́нчивши |