расщепи́ть
verbperfective
Aspect partner расщепля́тьsplit, splinter, break up, decompose
Meanings
- splitрасколоть
- split, splinter, break up, decompose
- splmulerрасколоть
Conjugation
| Future | |
|---|---|
| я | расщеплю́ |
| ты | расщепи́шь |
| он / она / оно | расщепи́т |
| мы | расщепи́м |
| вы | расщепи́те |
| они | расщепя́т |
| Past | |
|---|---|
| Masculine | расщепи́л |
| Feminine | расщепи́ла |
| Neuter | расщепи́ло |
| Plural | расщепи́ли |
| Imperative | |
|---|---|
| Singular | расщепи́ |
| Plural | расщепи́те |
Participles
| present | past | |
|---|---|---|
| Active | — | расщепи́вший |
| Passive | — | расщеплённый |
| present | past | |
|---|---|---|
| Verbal adverbs | — | расщепи́в, расщепивши, расщепя́ |
Examples
- Том так сильно уда́рил по мячу́, что расщепи́л биту.Tom hit the ball so hard he split the bat.
- Кто впервые расщепи́л а́том?Who first split the atom?