расколо́ть
verbperfective
Meanings
- to divide
- to split apart
Conjugation
| Future | |
|---|---|
| я | расколю́ |
| ты | раско́лешь |
| он / она / оно | раско́лет |
| мы | раско́лем |
| вы | раско́лете |
| они | раско́лют |
| Past | |
|---|---|
| Masculine | расколо́л |
| Feminine | расколо́ла |
| Neuter | расколо́ло |
| Plural | расколо́ли |
| Imperative | |
|---|---|
| Singular | расколи́ |
| Plural | расколи́те |
Participles
| present | past | |
|---|---|---|
| Active | — | расколо́вший |
| Passive | — | раско́лотый |
| present | past | |
|---|---|---|
| Verbal adverbs | — | раско́лов, расколовши |
Examples
- Она расколо́ла гре́цкий оре́х зуба́ми.She cracked the walnut with her teeth.
- У тебя есть чем расколо́ть э́ти оре́хи?Have you got something to crack these nuts?