огорчи́ть
verbperfective
Aspect partner огорча́тьdistress; to upset
Meanings
- to upset
Conjugation
| Future | |
|---|---|
| я | огорчу́ |
| ты | огорчи́шь |
| он / она / оно | огорчи́т |
| мы | огорчи́м |
| вы | огорчи́те |
| они | огорча́т |
| Past | |
|---|---|
| Masculine | огорчи́л |
| Feminine | огорчи́ла |
| Neuter | огорчи́ло |
| Plural | огорчи́ли |
| Imperative | |
|---|---|
| Singular | огорчи́ |
| Plural | огорчи́те |
Participles
| present | past | |
|---|---|---|
| Active | — | огорчи́вший |
| Passive | — | огорчённый |
| present | past | |
|---|---|---|
| Verbal adverbs | — | огорчи́в, огорчивши |
Examples
- Письмо́ огорчи́ло её.The letter made her sad.
- Э́то меня очень огорчи́ло.It made me very sad.
- Мой преждевре́менный отъе́зд огорчи́л их.My leaving early made them feel sorry.