обезу́мевший обезумевший
adjective
Meanings
- maddened, panic-stricken
обезу́меть обезуметь
verbperfective
Meanings
- to go mad, get wild
Conjugation
| Future |
|---|
| я | обезу́мею |
|---|
| ты | обезу́меешь |
|---|
| он / она / оно | обезу́меет |
|---|
| мы | обезу́меем |
|---|
| вы | обезу́меете |
|---|
| они | обезу́меют |
|---|
| Past |
|---|
| Masculine | обезу́мел |
|---|
| Feminine | обезу́мела |
|---|
| Neuter | обезу́мело |
|---|
| Plural | обезу́мели |
|---|
| Imperative |
|---|
| Singular | обезу́мей |
|---|
| Plural | обезу́мейте |
|---|
Participles
| present | past |
|---|
| Active | — | обезу́мевший |
|---|
| Passive | — | — |
|---|
| present | past |
|---|
| Verbal adverbs | — | обезу́мев, обезумевши |
|---|
Examples
Он обезу́мел.
He went crazy.
Я обезу́мел.
I was distracted.
Я обезу́мела.
I was distracted.