доко́нчить докончить

فعلتام

المعاني

  1. أتم، أنهى

تصريف الفعل

المستقبل
ядоко́нчу
тыдоко́нчишь
он / она / онодоко́нчит
мыдоко́нчим
выдоко́нчите
онидоко́нчат
الماضي
المذكرдоко́нчил
المؤنثдоко́нчила
المحايدдоко́нчило
الجمعдоко́нчили
الأمر
المفردдоко́нчи
الجمعдоко́нчите

أسماء الفاعل والمفعول

الحاضرالماضي
معلوم—доко́нчивший
مجهول—доко́нченный
الحاضرالماضي
الحال الفعلي—доко́нчив, докончивши